حسرت بیداری

  به اطرافم می نگرم

  خفتگانی سرپا

  خفتگانی خفته چون خورشید در فصل سرما

  کج و معوج بر خویشتن می لولند

  چشم هاشان سنگ های سیآست

  پوچ و بی ارزش و بی معنا

  حسدورزند و دو رو

  ابروان پرکینه

  لب ها خیس غیبت

  دلهاشان دروازه، بی مهر و وفا

  گربسانان دوپا

  پی یک لقمه غذا

  می درند همنوعان خویش را

             ***

  من خسته، من بی تاب و توان

  می شمارم این ستارگان کوچک را

  گاه لبخند

  بر لبانم می ایستد و می گرید

  گاه گریه

  گریه بی اشک خشک می گرداند گونه هایم را

  و از این می ترسم

  این کویر پر سراب، این کویر بی خورشید

  آینۀ من باشد.

                                                       ف. بیدار   ( ایران بان )

                                                       25/3/1386

اشعار

    با توجه به اهمیت شعر و تاثیر انکارناپذیر آن،این بخش را به فعالت های خود افزوده تا در بیانی کوتاه مقصودی بلند را به شما ارائه دهیم.با ارسال اشعار خود کمک زیادی به این بنیاد خواهید کرد.در ضمن اشعاری که با تخلص "ف.بیدار"در این بخش ذکر شده گزیده ای است از ورق پاره های این جانب که از شما خواهش می کنم تا با ارسال نظرات خود مرا در بهبود این مجموعه یاری کنید.استفاده از این اشعار با ذکر منبع و نام نویسنده،بدون تلخیص و تصرف بلامانع است.لطفاَ به اشعار ارسالی خود ۲ تا ۳ خط توضیح اضافه کنید.  

جنگل تاریکی

  سرما استخوان هایم را منجمد کرده

  دیگر توان راه رفتن ندارم

  تاریکی چون ماری بزرگ چنبره زده

  دیگر یک قدم جلوتر را نمی بینم

  درختان خشک این جنگل سال هاست که خورشید را ندیده اند

  و فقط شاهد رهگذران بی رمقی مانند من بودند

  که بی هدف، در سرما و تاریکی به جلو می روند

  پیر می شوند و می میرند.

  ابرهای سیاه بی باران با صدا مخالفند

  می دانند که تنها صدا، صدای شکسته شدن بغض من و توست

  می دانند که تنها دلیل بودن درختان امید به قطرات اشک ماست

  ولی دیگر اشکی نمی چکد

         دیگر قلبی نمی زند

         دیگر رمقی نمانده

  ابرهای سیاه ادعای باران دارند

  ولی نمی بارند

  چون بارش یعنی نابودی

  یعنی از بین رفتن ابرها

  یعنی طلوع خورشید و بازگشتن عمر رفته

  ولی ابرها نمی بارند

  پس یا به امید طوفان باش

  که با کنار زدن ابرها از سقف این خانه

 شاخه های درختان را نیز بشکند

  یا بیا از ته دل گریه کنیم

  تا ابرها از صدای شکسته شدن این همه بغض در گلو دیوانه شوند و فرار کنند.

                                                                                                                 ایران بان

نوروز جاودان

می نویسم چون می بینم

چون می شنوم و احساس می کنم

چون در گوشه ذهن کوچکم برگی سفید خواهان پربار شدن است

آرزوهایم را می نویسم

نیازهایم را در شعر می آورم

می نویسم تا بمانم

تا بدانند که هستم

می مانم و می نویسم و پرنده کوچک ذهنم را به پرواز در می آورم

می نویسم چون نمی توانم جلو رشد اندیشه هایم را بگیرم

می خواهند سدی بزرگ بر این نسیم ویرانگر بنا کنند

تنم را از بین می برند

مغزم را خشک و بی طراوت می کنند

سر سبزم را با خیانت زبانم نابود می کنند

ولی نه نمی توانند

چون نوروز سبز شدن افکارم را تداوم می بخشد

نوروز می آید

می آید،اندکی می ماند و سپس بر می گردد

ولی این بار وظیفه من و توست که مانع رفتنش شویم

وظیفه ماست که بستر زندگی جاودانه اش را فراهم کنیم

و این انگیزه را به نوروز بدهیم که در کنار ما بماند

روزی باید با قوانین طبیعت به ستیز برخیزیم

نوروز را در خانه نگه داریم

و قوانین روی کاغذ را مجبور به تسلیم شدن کنیم

نوروز می آید و این بار می ماند

چون جایی بهتر از خانه وجود ندارد

                                                              ف.بیدار

کلاغ ها و مزرعه

 کلاغ ها آمدند

 دسته دسته، گروه گروه

 پشت دیوار بلند مزرعه خیمه زدند

 بال هایشان را رنگ کردند و از در وارد شدند

 آمدند و گفتند "ما مترسکیم"

 باغبان پذیرفت

 گفتند "ما قاصد بارانیم"

  باغبان پذیرفت

 گفتند "ما از شمشیر وغضب باغبانی آموخته ایم"

 باغبان ترسید

 رنگ پر کلاغ ها رفت

 کلاغ ها آمدند

 باغبان شدند و کاشتند

 محصول ما شدیم

 خوراک کلاغ های دل سیاه

 سیاهی پر کلاغ ها آفتاب را با ما غریبه ساخته

 چشم کلاغ جز سیاهی نمی بیند

 سیاهی رنگ شب و روز ماست

 کلاغ ها نمی روند مگر این که  مزرعه خشک شود

 کلاغ ها نمی روند چون کوچ کردن را فراموش کرده اند

 کلاغ ها می مانند تا روزی که عقاب ها بیایند

 بیا این بار ما تجسم یک عقاب باشیم

 تا شاهین ها و قرقی ها با تخریب دیوارها داخل نشوند

                                                                                              ایران بان